Ідэя праекта «Гісторыі сэксуальнасці» ўзнікла ў Мішэля Фуко (1926–1984) у пачатку 1970-х гадоў як працяг даследаванняў у галіне гісторыі медыцыны, якой былі прысвечаны яго лекцыйныя курсы тых гадоў у Калеж дэ Франс, і як развіццё археалогіі дыскурсіўных фармацый у напрамку апісання дыспазітываў ведаў. Адразу задуманы як шматтомны цыкл, гэты праект пасля зведаў карэнныя змены: яго фокус зрушыўся з фармавання сучаснага паняцця сэксуальнасці на генеалогію суб'ектыўнасці, якая сыходзіць каранямі ў антычную і хрысціянскую думку.

Першы том "Гісторыі сэксуальнасці" - "Воля да ведаў" (1976) - уяўляе сабой метадалагічнае ўвядзенне ў зыходную праблематыку цыклу. Яго рытарычны вузел складаюць дзве ніткі: крытыка «рэпрэсіўнай гіпотэзы», якая разумее сэксуальнасць як аб'ект прыгнечання і змаўчанні, і супрацьпастаўленне гэтай гіпотэзе адзінай лініі фармавання диспозитива сэксуальнасці, нацэленага на ўзаемнае памнажэнне веды і ўлады: ад хрысціянскіх вызнаўчых практык праз медыкалізацыю «адхіленняў» і «ізвра сэксе».