«Клопат пра сябе» стаў апошняй прыжыццёвай публікацыяй Мішэля Фуко і ў некаторым сэнсе яго філасофскім завяшчаннем. Прадмет даследавання - генеалогія "чалавека жадання" або маральнага суб'екта, які сутыкнуўся на пэўным этапе свайго развіцця з праблемай палавых паводзін. Аналізуючы шэраг грэчаскіх і лацінскіх крыніц першых двух стагоддзяў нашай эры (сачыненні Артэмідора, Галена, Псеўда-Лукіяна і інш.), Фуко прыходзіць да высновы, што можна думаць мараль незалежна ад юдэа-хрысціянскай канцэпцыі граху, у якой жаданне апыняецца загадзя віна. Антычныя медыкі і маралісты стварылі іншы варыянт этыкі, па сутнасці індывідуальны і які злучае дабрадзейнасць са "стылем існавання", "мастацтвам жыць" ці "культурай сябе", ядро ​​якой складаюць не забароны, а пазітыўныя каштоўнасці. Яшчэ адным важным матывам трэцяга тома «Гісторыі сэксуальнасці» з'яўляецца малюнак сувязі паміж гэтай антычнай этычнай традыцыяй і хрысціянскай мараллю, якая ўвабрала ў сябе і радыкальна пераасэнсавала некаторыя яе элементы.