Чацвёрты том «Гісторыі сексуальнасці», апошняя вялікая праца Мішэля Фуко, чакаў свайго выдавецкага часу больш за трыццаць гадоў. Хоць воля філосафа не дапускала пасмяротных публікацый, у 2013 годзе яго душапрыказчык Даніэль Дэфер прадаў рукапісны і машынапісны арыгіналы кнігі Нацыянальнай бібліятэцы Францыі. Пасля гэтага прадстаўнікі сям'і Фуко вырашылі, што праца павінна стаць даступнай даследчыкам і чытачам.

Пяць гадоў пазней, у 2018 годзе, «Споведзі плоці» выйшлі ў выдавецтве «Gallimard» пад рэдакцыяй Фрэдэрыка Гро, які давёў падрыхтоўку тэксту да канца, абмежаваўшыся яго дэталёвай праверкай з рукапісам і дапрацоўкай апарата спасылак. Яшчэ праз год з невялікім выходзіць у свет пераклад апошняй кнігі Фуко на рускую мову.

Калі другі і трэці тамы «Гісторыі сексуальнасці», апублікаваныя ў 1984 годзе і перакладзеныя на рускую ў пачатку 2000-х гадоў, былі прысвечаны аналізу асэнсавання антычнымі аўтарамі любоўных задавальненняў і практыкі самаўдасканалення, то ў «Споведзях плоці» Фуко даследуе стаўленне да плоцкай любові, дзетанараджэння і шлюбу вядучых мысляроў ранняга хрысціянства — ад Іаана Златавуста да Аўгустына Блажэннага.

Дэталёвы разбор іх прац паказвае, як у рамках раннехрысціянскай рэгламентацыі сямейнага жыцця зараджалася разуменне сексуальнасці, якое атрымала затым развіццё ў Сярэднявеччы і Новы час.