У аснову дадзенай кнігі, якая з'яўляецца часткай амбіцыйнага "археалагічнага" праекта французскага тэарэтыка і даследчыка Мішэля Фуко (1926–1984), легла доктарская дысертацыя, якую ён напісаў, прапрацаваўшы некалькі гадоў у псіхіятрычных бальніцах.

"Гісторыя вар'яцтва ў класічную эпоху" (1961) - гэта спроба прааналізаваць і інтэрпрэтаваць ўяўленні аб сутнасці вар'яцтва, якія існавалі ў еўрапейскай культуры XVII-XIX стагоддзяў, зробленая, каб агаліць генеалогію псіхіятрычнай практыкі XX стагоддзя. Фуко, звяртаючыся да сярэднявечных медыцынскіх трактатаў, народных забабонаў мінулага і літаратурных вобразаў, задаецца пытаннем, як змянялася ўяўленне пра вар'яцтва і стаўленне да яго ў грамадстве. Як вар'яцтва стала хваробай, якая падлягае спецыялізаванаму лячэнню? Як з'явіўся на свет чалавек разумны, які ўзяўся судзіць вар'ята?