Курс 1974/75 навучальнага года "Ненармальныя" супадае з адным з пікаў даследчай актыўнасці Фуко і адлюстроўвае паварот асноўнага кірунку яго навуковых інтарэсаў ад археалогіі дыскурсіўных фармацый да генеалогіі дыспазітываў веды і ўлады. Выкарыстоўваючы ў якасці асноўнага матэрыялу судова-псіхіятрычныя экспертызы XIX стагоддзя і тэксты, звязаныя з практыкай паслярэформенай каталіцкай споведзі, філосаф кажа аб фарміраванні новай - нармалізуючай - улады. Уяўленне аб нармальным і ненармальным індывіде змяшчаецца ім у цэнтр гісторыі нармалізуе веды, якое ўзнікае ў ранняй псіхіятрыі і спараджае паняцце сэксуальнасці. Фуко даследуе фармаванне гэтага паняцця ў межах медыкалізацыі дзяцінства і аналізуе працэдуру прызнання ў каталіцкім пастырстве, пракладаючы тым самым шлях да сваёй апошняй кнігі — «Прызнанняў плоці». Курс дазваляе прасачыць рух думкі Фуко на перакрыжаванні некалькіх гістарычных і філасофскіх шляхоў і разам з тым з'яўляецца ўзорам праніклівай і дасціпнай навуковай прозы.