Больш за 250 гадоў таму на Грэўскай плошчы ў Парыжы быў чвэртаван Робер-Франсуа Дамьен, які спрабаваў забіць караля Людовіка XV. З апісання яго жудаснай кары пачынаецца «Надзіраць і караць» — адна з самых рэвалюцыйных кніг па сучаснай тэорыі грамадства.

Крывавы спектакль кары дазваляе Фуко прадэманстраваць адрозненні паміж індывідуальным гвалтам і гвалтам дзяржавы і паказаць, як з цягам часу галоўным аб'ектам дзяржаўнага кантролю становіцца не цела, а душа злачынца. Эвалюцыя спосабаў нагляду і пакарання паступова ператварае грубае дзяржаўнае гвалт у складанейшы механізм татальнай біўлады, які ахутвае сучаснага чалавека ў яго паўсядзённым жыцці і фармуе грамадства татальнага кантролю.