Другі том "Гісторыі сэксуальнасці" азначае фундаментальны зрух у творчасці Мішэля Фуко. Выйшаўшы ў свет праз восем гадоў пасля першага тома, «Выкарыстанне задавальненняў» (1984) адкрывае новую вобласць даследаванняў - вывучэнне практык, з дапамогай якіх людзі фармуюць сябе як маральных суб'ектаў уласных дзеянняў. Фука аналізуе, як грэкі IV стагоддзі да н. э. праблематызавалі задавальненні, звязаныя з палавымі адносінамі, — у Дыетэтыцы, у Эротыцы, у Эканоміцы, у Філасофіі (у платонаўскай традыцыі) — не з дапамогай забарон, але з дапамогай прынцыпаў пэўнай эстэтыкі існавання, дзе досвед aphrodisia (у адрозненне ад хрысціянскага досведу «плоці» і ад сучаснай сэксуальнасці) становіцца часткай уласнай суб'ектыўнасці. Абапіраючыся на тэксты грэчаскіх лекараў, філосафаў, педагогаў і маралістаў, Фуко паказвае, што ў класічнай Антычнасці выкарыстанне задавальненняў было падпарадкавана не гэтулькі прымусовым правілам, якія прэтэндуюць на адпаведнасць нейкай універсальнай чалавечай прыродзе, колькі прынцыпу "сама ўладання", або ўладзе над сабой, і задачы. Гэты аналіз Фуко ўбудоўвае ў агульную генеалогію формаў суб'ектыўнасці ў еўрапейскай традыцыі на аснове разумення этыкі як "прадуманай практыкі свабоды".