У лістападзе 1924 года ў Берліне філосаф і тэолаг Вальтэр Беньямін знаёміцца ​​з паэтам-атэістам Бертольтам Брэхтам. Нягледзячы на ​​«неклейную» размову пры першай сустрэчы, праз некалькі гадоў іх зносіны становяцца больш цеснымі і перарастаюць у глыбокае сяброўства. Падчас няспыннага дыялогу яны запазычваюць і аўтарызуюць ідэі адзін аднаго: брэхтаўскаму прынцыпу перапынення дзеяння ў эпічнай тэатры Беньямін знаходзіць аналогію ва ўласнай тэорыі мыслення вобразамі (Denkbilder).
На думку Ханны Арэндт, у асобе Брэхта і Беньяміна "найвялікшы з жывых нямецкіх паэтаў сустрэўся з самым важным крытыкам свайго часу". У сапраўдным выданні сабраны працы Беньяміна, якія развіваюць ідэі Брэхта аб тэатры і мастацтве, тэксты, якія каментуюць яго паэтычныя творы, а таксама рэцэнзія на «Трохграшовы раман» і ўспаміны аб гутарках з «Бертам». У размове з Тэадорам Адорна, ужо пасля трагічнай гібелі сябра, Брэхт прызнаўся, што лічыць Беньяміна «сваім лепшым крытыкам».