Нямецка-яўрэйскі філосаф Вальтэр Беньямін, піянер культуралагічнага даследавання памяці і філасофіі месца, адным з першых выказаў меркаванне, што гарадское жыццё ўзмацняе пачуццё ізаляцыі і атамізацыі. У розныя гады ім былі напісаны Denkbilder («мыслеобразы»), кароткія тэксты, якія захавалі ўрбаністычныя пейзажы, у якіх горад паўстае як галаваломка або міфічны лабірынт: імпрэсіяністычнае эсэ пра Неапаль (1925), партрэт савецкай сталіцы (1926–1927) (1932). Але цэнтральнае месца ў канстэляцыі гарадоў Беньяміна адведзена Берліну, у якім ён вырас, і ненадоўга які ўкрыў яго ад габрэйскіх пагромаў Парыжу.