Кніга работ найбуйнейшага тэарэтыка і практыка тэатра Ул.І. Неміровіча-Данчанку ўключае яго артыкулы, якія выбудоўваюць завершаную рэжысёрскую канцэпцыю. Для тэорыі і практыкі тэатра надзвычай важныя: распрацаванае Неміровічам-Данчанкам вучэнне аб сінтэзе "трох успрыманняў" (сацыяльнага, псіхалагічнага і тэатральнага), у спалучэнні якіх ён бачыў няўхільную ўмову сапраўднай творчасці, аб "другім плане сцэнічнага жыцця акцёра" і аб "збожжы" вобраза (блізкае вучань) "мужнай прастаце" і аб "фізічным самаадчуванні" і т. д., якія дазваляюць выбудаваць выразнае мастацкае мэтапакладання, упэўненасць псіхалагічнай распрацоўкі вобразаў, дакладнасць формы. Неміровічу-Данчанку было ўласціва беспамылковае разуменне стылю аўтара, бліскучае ўменне працаваць з акцёрам.
Асаблівую цікавасць выклікае праца Неміровіча з музычнымі тэатральнымі формамі ў створаным ім у 1919 годзе Музычным МХАТе, якая насіла шмат у чым эксперыментальны характар. Неміровіч-Данчанка дабіваўся гармоніі ўсіх элементаў сцэнічнага твора, унутранага адзінства ўсяго бачнага і чутнага, абумоўленага музыкай. Ён рашуча разбураў оперныя штампы, выхоўваў акцёра, які ў роўнай меры валодае драматычным і вакальным майстэрствам ("спяваючага акцёра"). У сваіх пастаноўках ён распрацоўваў розныя формы музычнага спектакля, па-новаму і смела вырашаючы найважнейшыя прынцыповыя пытанні опернага мастацтва (напр., разнастайнае разуменне хору). Рэжысёр абнаўляў у шэрагу выпадкаў драматургічную аснову опер, вяртаючы ёй драматычны тэатральны пачатак. Асноўную задачу тэатра Неміровіч-Данчанка бачыў у стварэнні сучаснай оперы.