Эсэ «Апавядальнік. Разважанні аб творчасці Мікалая Ляскова» (1936) уяўляе сабой выніковы выклад той канцэпцыі эпасу, якую Вальтэр Беньямін распрацоўваў з канца 1920-х гадоў. За ім ідуць эсэ, нататкі і рэцэнзіі, напісаныя ў 1929–1933 гадах; у іх можна бачыць розныя подступы да гэтай канцэпцыі. Завяршаюць кнігу падборка чарнавых накідаў да тэорыі апавядання, якія адносяцца да перыяду з 1928 па 1935 год, і пасляслоўе перакладчыка "Апавяданне як форма гісторыі".