У рамане «Вока мухі» голас, анатомію і характар ​​набывае тое, што тут нельга назваць, не заспойлераўшы галоўную інтрыгу. Але ўдумлівы чытач зразумее, пра што гаворка, ужо на першых старонках. Мы абвыкаем да пасіўнай прысутнасці гэтай рэчы, але ў Меламеда яна — таксічны і дэспатычны сужыцель, умешваецца ва ўсё, ад сэксу да геапалітыкі, хлусіць, маніпулюе, суцяшае і катавае. Меламед піша як малюе: лёгка, эканомна і агрэсіўна, мяняючы рэгістры, хуткасці і оптыку. Гэта тэкст, які прачытаеш за гадзіну - і адразу пачнеш нанова.