Што ёсць чалавек і дзе праходзіць тая грань, перасякаючы якую жывёла становіцца чалавекам? У эсэ "Адкрытае" (2002) італьянскі філосаф Джорджа Агамбен (нар. 1942) працягвае пачатыя ім у серыі кніг "Homo sacer" развагі аб голым жыцці і робіць прадметам асэнсавання тое праблематычнае "і", якое звязвае і падзяляе жывёлы і чалавека. Ва ўмовах гегельянска-скураўскага канца гісторыі, калі галоўным клопатам дзяржавы становіцца біялагічнае жыццё: людзі анімалізуюцца, а стварэньні антрапамарфізуюцца, - чалавек па-ранейшаму застаецца тым, каму ў адрозненне ад жывёльнага быццё можа быць яўлена як "адкрытае", або старажытнагрэчаскае "несакрытае" (ісціна). Абапіраючыся на працы Хайдэгера, Ікскюля і Беньяміна, Агамбен прапануе звярнуць увагу на гэтую няўлоўную цэзуру паміж чалавекам і жывёлай, выяўленую ў беньямінаўскай «выратаванай ночы», якая пранікае ўнутраную частку самога чалавека і становіцца ключом да разумення гуманізму пасля ўсіх узрушэнняў XX–X.