Гэта паэтычнае эсэ адной з галоўных фігур сучаснай інтэлектуальнай думкі Джорджа Агамбена (нар. 1942). Дэманструючы свайму чытачу кабінеты, у якіх яму даводзілася працаваць, італьянскі філосаф спрабуе выбудаваць свой аўтапартрэт праз рэчы, якія там знаходзіліся. Для Агамбена разважаць пра сябе аказваецца магчымым толькі кажучы пра іншых: паэтаў, філосафаў, мастакоў, сяброў, якія стварылі яго ўспаміны і натхнілі яго на ліст. Таму аўтапартрэт філосафа аказваецца непарыўна звязаны з Марцінам Хайдэгерам і яго семінарамі ў Ле Торы, кнігамі Ханны Арэндт, італьянскай інтэлігенцыяй і філасофскімі разважаннямі аб прыродзе памяці, кахання і пісьме.