Абвясціўшы смерць аўтара, Ралан Барт у кнізе "Сад, Фур'е, Лаёла" (1971) звяртаецца да жыцця і тэкстаў трох асоб, ніяк не звязаных адзін з адным ні біяграфічна, ні ў тэрмінах канвенцыйнай гісторыі літаратуры і філасофіі. Счапляючы ў адным трыпціху праклятага філосафа-лібертэна дэ Сада, вялікага ўтапіста Шарля Фур'е і святога езуіта Ігната дэ Лаёлу, Барт уяўляе іх як «заснавальнікаў» моў — ​​лагатэтаў, якія цікавяць яго не як аўтары «выказванняў мацярыкаў у фарматык. Ва ўсіх траіх акт гаворкі не выяўляе ўнутранае, але стварае вонкавае: прастора, цела, рэжым. У замку, кляштары, фаланстэры чытачу прапануецца зведаць задавальненне ад тэксту — успрыняць і прысвоіць не яго змест, але закладзеныя ў ім дыскурсіўныя формулы, фантазматычны парадак, спраецыраваны на штодзённасць, — жыць разам з Садам, Фур'е, Лаёлай.