Своеасаблівы трыпціх навел, «Паўвостраў» стаў апошняй «мастацкай» - ці, хутчэй, якая падсілкоўваецца спачатку ўяўленнем, а не памяццю, - кнігай пісьменніка, якая падсумоўвае пастаянныя лейтматывы яго прозы. Зрэшты, Грак - гэта стыль, і маленькія шэдэўры, якія ўвайшлі ў склад зборніка, раскрываюць усю шырыню палітры спелага майстра: "Дарога", дзе скрозь скурпулёзнае апісанне асяроддзя праступае амаль фэнтэзійная эпічнасць, невыпадкова якая навявае думкі аб блізкасці з "Узбярэжжам"; імпрэсіянісцкая, пастозная вобразнасць «Паўвострава», якая схоплівае ў застылым часе брэтонскія пейзажы і ўнутраны ландшафт перажыванняў героя; вывастраная проза «Караля Кафетуа», у строгіх меандрах якой мільгаюць цені міфалагічных матываў.