Новая проза Паліны Барсковай - аб сувязях чалавека і месцы яго пасялення, аб іх страце, пошуку і пакутлівым іх аднаўленні. У яе аснове - гісторыя Даратэі Мерыян, мастачкі, якая прыехала ў Расію па запрашэнні Пятра ў 1718 годзе і стала настаўніцай першага пакалення рускіх акварэлістаў і гравёраў і захавальніцай Кунсткамеры. Гэта гісторыя пра яе сувязь з маці, вялікім энтамолагам, мастачкай і падарожніцай Сібілай Мерыян, якой належыць адкрыццё метамарфоза ў насякомых. А яшчэ гэта гісторыя пра Пецярбург, які спачатку быў толькі рэплікай Амстэрдама і толькі паступова набыў свае ўласныя рысы і свой адмысловы лёс. Але, можа быць, самай важнай часткай гэтага цэлага з'яўляецца спроба аўтара распавесці сваю гісторыю аб страце горада і здабыцці сябе, пошуку мовы і ўласным ператварэнні.