Кніга апавядае пра драматычны лёс літоўскага святара, манаха Ордэна капуцынаў, айца Станіславаса Дабравольскіса (1918–2005). Ад першага набыцця Літвой незалежнасці ў 1918 годзе да наступнага, у 1990 годзе, айцец Станіславас падзяліў са сваім народам усе цяжкасці той эпохі.

Падчас Другой сусветнай вайны ён ратаваў яўрэяў, у савецкі перыяд дзесяць гадоў правёў у лагерах, а пасля вызвалення быў "пад прыцэлам" КДБ з-за сваёй праваабарончай дзейнасці. Прыход у аддаленай вёсцы Пабяржэ, дзе айцец Станіславас працягваў сваё служэнне і сабраў унікальную калекцыю царкоўнага і народнага мастацтва, наведвалі пілігрымы з усяго Савецкага Саюза.

Айцец Станіславас стаў адным з самых знакамітых святароў Літвы дзякуючы сваёй адкрытасці, міласэрнасці і абароне абяздоленых і адрынутых. У кнігу ўключаны ўспаміны рускіх пілігрымаў у Пабяржэ: Н. Траўберг, айца Якава Кротава, З. Масленікавай, айца Уладзіміра Зелінскага, айца Яўгена Гейнрыхса і іншых.