У кнігу найбуйнейшага літоўскага паэта Томаса Венцловы (нар. 1937) увайшлі выбраныя вершы 1965–2015 гадоў, у асноўным — апошніх двух з паловай дзесяцігоддзяў. Венцлова наследуе класічнай лініі еўрапейскай паэзіі.

У другой палове ХХ — пачатку ХХІ стагоддзя гэтае наследаванне запатрабавала ад паэта — перш за ўсё ад вялікага паэта, уладара розумаў — асаблівай гуманістычнай зрокавасці. Яна спрыяла аднаўленню пахіснутай веры ў магчымасць працягнення традыцыі і самой чалавечай гісторыі. Гэтае наследаванне запатрабавала салідарызацыі індывідуальнай паэтычнай свядомасці з неспакойнай масавай — дзеля выпрацоўкі паэтам такога рэалістычнага мовы, у якой адначасова «адбівалася б першабытнае слова, народжанае ў іншай сусвеце», і «амаль распаўшееся, засмечанае шумам і ярасцю» слова нашага сучасніка.

У кнігу ўвайшлі пераклады Наталлі Горбанеўскай, Ганны Герасімавай, Інны Кулішовай, Іосіфа Бродскага, Аляксандра Кушнера, Віталя Асоўскага, Георгія Яфрэмава, Канстанціна Русанава, Аляксея Пурына, Сяргея Міхайлава.