Кніга класіка французскай і амерыканскай традыцый гісторыі мастацтва Анры Фасіёна (1881–1943) «Жыццё форм» (1934) з'яўляецца квінтэсенцыяй яго тэорыі формы. Мастацкая форма ўяўляецца Фасіёну не знаёмы і не ідэяй, а жывым метамарфозам у прасторы, матэрыі, свядомасці і часу, - і складае «сэнсы, якія паходзяць ад яе самой». Працягваючы ідэі нямецкіх фармалістаў (Вельфлін, Гільдэбранд) і натхняючыся бергсонаўскім віталізмам, аўтар разглядае жыццё мастацкіх формаў у трайным цыкле: эксперыменты (пробы), "класічны" баланс (якому часам на змену прыходзіць рафінаванасць) і "барочны" распад. Гэтае фармальнае жыццё, на думку Фасіёна, «спараджае новыя ўмовы для гістарычнага, сацыяльнага і маральнага жыцця» чалавека. Такі падыход дазваляе таксама пазбавіць паняцці стылю, матэрыялаў і тэхнік у мастацтве ад уласцівай ім часта інэртнасці і ўбачыць іх актыўны, стваральны ці разбуральны, патэнцыял.