Кніга амерыканскага гісторыка мастацтва і арт-крытыка Сюзаны Хадсан (нар. 1977) прысвечана жывапісу — медыуму, які займае цэнтральнае месца ў класічным заходнім мастацтве, але ў сённяшнім постмедыяльным свеце з'яўляецца толькі адным са мноства раўнапраўных выразных сродкаў. Аналізуючы мастацтва першых двух дзесяцігоддзяў XXI стагоддзя, аўтар улічвае гэтую дваістасць: карціна разглядаецца не толькі як рукатворны малюнак на плоскай паверхні, але таксама як інструмент рэфлексіі аб аўтарстве, ідэнтычнасці мастака, гісторыі і інстытуцыйнай структуры мастацтва, элемент усталёвак, канцэптуальных праектаў і прылада выказванні на зло. У фокусе кнігі — разнастайнасць арт-практык, якія выкарыстоўваюць жывапіс: ілюстраваны агляд творчасці больш за дзвесце мастакоў з усяго свету пераканаўча даказвае, што карціна — добрая ці «дрэнная», фігуратыўная ці абстрактная, матэрыяльная ці віртуальная, арыгінальная ці апрапрыяваная — застаецца цудоўнай рамкай ці рамкай.