Выбітны прадстаўнік залатога стагоддзя арабскай цывілізацыі Абу-ль-Валід Мухамад ібн Ахмад Ібн Рушд (1126–1198), больш вядомы пад латынізаваным імем Авераэс, адкрыў Захаду познеантычную рэцэпцыю ідэй Арыстоцеля, выступіўшы аўтарам каментароў. Пасрэднік паміж антычнай і хрысціянскай філасофіяй, Авераэс адначасова быў жупелам для схаластаў: яго інтэрпрэтацыя арыстоцелеўскай канцэпцыі асобнага розуму здалася занадта адважнай Альберту Вялікаму, Тамашу Аквінскаму і іх паслядоўнікам. Французскі філосаф Жан-Батыст Брэне (нар. 1972) спрабуе разабрацца ў прычынах жаху, выкліканага Авераэсам яго заходнім чытачам. Авераэс паўстае адным з першых крытыкаў хрысціянскай метафізікі, які падточваў яе асновы за многія стагоддзі да таго, як яна трапіла пад агонь ніцшэанства і псіхааналізу. Абапіраючыся на Фрэйда, Брэне бачыць у авераізме выцесненую прарадзіму заходняй думкі, «унутранае замежжа», якое вяртаецца да яе ў жудасным абліччы, або люстэрка, якое паказвае ёй уласны выварат.