У сваім апошнім рамане Мурашнік (1917) Маргіт Каффка – самы яскравы і выразны жаночы голас венгерскай літаратуры пачатку ХХ стагоддзя – працягвае даследаваць варыянты існавання жанчыны ва ўмовах імкліва зменлівага грамадства: абмежаванні, якія навязваюцца ранейшымі мадэлямі, і магчымасці, якія адкрываюцца перад новымі пакаленнямі. Злучаючы ўласны вопыт (у юнацтве пісьменніца навучалася ў манастырскім манастыры, шмат у чым падобнай на апісаную ў рамане) і канфлікт двух міроў, дзявочага і манаскага, Каффка прапануе чытачу шматколерную, поўную сімвалаў і трапных назіранняў карціну закрытай супольнасці, які сутыкнуўся з праблемай выбару далейшага шляху. Выбары новай маці-настаяцельніцы суправаджаюцца падзеямі не менш драматычнымі, чым выбары новага Папы.