Сымона дэ Бавуар вядомая шырокаму колу чытачоў у першую чаргу як аўтар "Другой падлогі" (1949), фундаментальнай працы, прысвечанай даследаванню становішча жанчыны і яе прыгнёту. Праз 20 гадоў Бавуар публікуе кнігу, якая не саступае ў манументальнасці знакамітаму опусу, у якой разглядаецца вопыт старасці і яе сацыяльнае вымярэнне. Мэта аўтара - "парушыць змову маўчання" і адказаць на пытанні: як успрымаецца грамадствам старасць і што значыць старэць? Чаму да старога ставяцца як да "прадстаўніка чужога выгляду", прыкідваючыся, быццам яго доля - не ўніверсальны лёс усяго чалавецтва? Старэнне - гэта біялагічны феномен, які знаходзіцца ў эканамічным і культурным кантэксце: каб зразумець, як складваецца становішча пажылога чалавека, у першай частцы "Старасці" (1970) Бавуар звяртаецца да дадзеных біялогіі, этналогіі, гісторыі і сацыялогіі, а ў другой - даследуе ўнутранае жыццё старых - яна кажа пра іх стаўленне, адзіноце і смерці.