Аляксандр Сяргеевіч Пушкін. Адзін з самых аўтарытэтных дзеячаў расійскай літаратуры, чые творы па гэты дзень завучваюць наізусць дарослыя і дзеці. Сярод сучаснікаў ён лічыўся геніем і вальнадумцам, яго абагаўлялі і яму зайздросцілі. Жыццё паэта трагічна абарвалася ў студзені 1837 года ў выніку дуэлі з французам Жоржам Дантэсам.

У апошні год свайго жыцця Пушкін цяжка перажываў нядаўнюю смерць сваёй маці. Страта блізкага чалавека цяжка адбілася на творчасці Аляксандра Сяргеевіча, на працягу доўгага часу ён не мог напісаць ніводнага радка. На пачатку 1837-га, незадоўга да гібелі, паэт узбадзёрыўся: нешта зусім новае і дзіўнае пачало нараджацца з-пад яго пяра. Пушкін перакананы, каб гэта будзе яго найлепшы твор. Да фатальнай дуэлі заставалася некалькі дзён…

Тульскі коміксіст Аляксей Храмогін («Агні ў лесе», «Першы чалавек на Зямлі») прадстаўляе эцюд-разважанне пра тое, дзе праходзіць мяжа паміж шэдэўрам і пасрэднасцю. Ці правы мы, калі называем геніяльнай чарговую працу ў бясконцым шэрагу шэдэўраў? Ці ўплываюць на наша ўспрыманне твора жыццё і смерць чалавека, які яго стварыў? Ці веліч узорнага Тварэння не залежыць ад слоў і лічбаў, што будуць выбіты на магільнай пліце Творцы?