Быў такі гістарычны момант, калі многія лічылі Яроменку лепшым паэтам Расіі, а некаторыя - ледзь не адзіным. Для тых, хто паспеў яго пакахаць тады, гэты момант не толькі выдаляецца, але і доўжыцца. І вось - да чытача даходзіць новая кніга паэта, вось ужо дзесяць гадоў не пішучага новых вершаў.
Было б культурным вар'яцтвам рэцэнзаваць зараз вершы Аляксандра Яроменкі. Можна ацаніць кнігавыдавецкую акцыю - што ж, яна дзівосная. Такой кнігі быў пры жыцці варты Пушкін, замовіць яе мог бы (калі б нешта напісаў) Беразоўскі. Зрэшты, сума творчых намаганняў, укладзеных у кожную (!) старонку кнігі яе стваральнікамі, у першую чаргу мастаком Аляксандрам Шабуравым, наўрад ці можа быць пераведзена ў грашовы эквівалент.
OPUS MAGNUM выяўляе стаўленне яго стваральнікаў да аўтара. Калі хто не зразумеў - каханне. Усё нечакана і радасна ў сюжэце гэтай кнігі: і пераходы ад біяграфіі да гісторыі, і прыметы шматлікіх хуткаплынных эпох, і ўзаемаадносіны тэксту і візуальнага шэрагу.
Кніга прымярае жывому паэту класічны фрак - як бы дурэючы, ​​ды не цісне і не вісіць. І - ці то мы збітыя з панталыку, ці то складальнікі парыліся ў засеках - быццам бы і не ўсе вершы на слыху. Важна і тое, што ўсе стваральнікі кнігі: Шабураў, Курыцын, Ліпавецкі, Касімаў, як і сам Яроменка, выйшлі (у розных кірунках) з аднаго Свярдлоўска.