У невялікім эсэ "Чалавек і тэхніка" (1931) Освальд Шпенглер, працягваючы пачатыя ім у трактаце "Заход Еўропы" развагі аб цыклічнасці сусветнай гісторыі і заняпадзе вялікіх цывілізацый, упершыню ставіць пытанне аб сутнасці тэхнікі. Разглядаючы розныя этапы развіцця чалавечага грамадства, ён адыходзіць ад распаўсюджанага інструментальнага разумення тэхнікі, маючы на ​​ўвазе пад ёй любую мэтанакіраваную дзейнасць, "тактыку жыцця", звязаную з барацьбой - ніцшэанскай воляй да ўлады. Так, заходнееўрапейская і паўночнаамерыканская "фаустаўская" культура падпарадкавала сабе прыроду і іншыя краіны пры дапамозе машыннай тэхнікі, стварыўшы ўмовы для немінучага экалагічнага калапсу. На думку Шпэнглера, народы Захаду самі сталі ахвярай сваіх тэхналогій: «Уладар свету зрабіўся рабом машыны».