Вершы Барбары Грушкі-Зых носяць жыццесцвярджальны характар, выражаючы асцярожную, не пазбягаючую нязручных пытанняў веру ў сэнс жыцця. Пісаць, каб кінуць выклік часу і сіле тленнасці, шукаць далікатныя формулы (не)магчымай гармоніі існавання — вось галоўныя задачы, якія ставіць перад сабой польская паэтэса.

Творчасць Барбары Грушкі-Зых стаіць на трох кітах: усведамленні каштоўнасці «звычайнага існавання», прыняцці сваёй жаночнасці і веры ў магчымасць перажывання сакральнага вопыту ў паўсядзённым жыцці. Грушка-Зых піша вершы ўсёй сваёй жыццём, вядучы своеасаблівае журналісцкае расследаванне. Робіць гэта старанна, хоць і не напаказ. Пры гэтым аб'ектам расследавання становіцца яна сама.

Яе паэтычная стратэгія — паляванне на схаваныя значэнні падзей, якія адбываюцца як унутры яе самой, так і ў яе псіхафізічным асяроддзі.