Тры аўтабіяграфічныя нарысы (1921, 1922, 1936), напісаныя Вірджыніяй Вулф (1882–1941) для пасяджэнняў Мемуарнага клуба — хатніх вячэр у коле блізкіх сяброў, на якім кожны з удзельнікаў «Старога Блумсберы» па чарзе адкрытыя, па чарзе адкрыты замалёўкі сямейнага і грамадскага жыцця эдвардыянскай эпохі і інтраспекцыі міжваеннага часу англійскай пісьменніцы. Першапачаткова не разлічаныя на публікацыю, яны пабачылі свет толькі ў 1976 годзе, устаўшы ў адзін шэраг з яе знакамітымі раманамі і эсэ. Вулф тонка змешвае асабістае і грамадскае, прыстойнае і адкрытае, глыбіннае і павярхоўнае, жаданае і сапраўднае, балючае і жыццесцвярджальнае, абяцаючы «ўваскрэсіць у памяці шэраг сваіх успамінаў, а заадно абудзіць і сякія-такія вашы».