Ціккун - група філосафаў, якая ўзнікла 1998 годзе ў Парыжы. Яна арыентавалася на Сітуацыянісцкі інтэрнацыянал, на дада і сюррэалізм, а таксама на Франкфурцкую школу, на маладога Лукача, на Ханну Арэндт, на працы Гершома Шолема па габрэйскай містыцы, і, зразумела, на Вальтэра Беньяміна. Што да сучаснай філасофіі, варта адзначыць моцны ўплыў прац Джорджа Агамбена, з якім быў усталяваны непасрэдны кантакт, а таксама захапленне працамі Жыльбера Сімандона, Жыля Дэлёза, і, хоць і падзяляныя не ўсімі, цікавасць да прац Мішэля Фуко. Модныя ідэолагі накшталт Алена Бадзю ці Славоя Жыжэка ігнараваліся, ці, дакладней, пагарджаліся. Досыць хутка ўзнікла пытанне аб выданні часопіса пад назвай «Tiqqun», што было адсыланнем да традыцыі габрэйскай містыкі, у якой паняцце «цікун алам» азначала выпраўленне сапсаванага, спустошанага, які страціў гармонію свету. Тут можна выявіць месіянскую адсылку, якая падзяляецца Беньямінам, але таксама і ўсёй заходняй традыцыяй крытыкі, агульнай для анархізму і сацыялізму.

Пятая кніга з серыі работ французскага філасофскага калектыву "Цікун". "Спачатку гэты рытуал сцвярджае абсалютную менавую раўназначнасць тавару, а затым абсалютная спажывальная раўназначнасць дэспатычна і рэзка выракае ўсіх Блюмаў, якія набылі гэты тавар, на збядненне".