Другі том дзённікаў амерыканскай мысліцелькі Сьюзен Сонтаг (1933–2004), падрыхтаваны да публікацыі яе сынам Дэвідам Рыфам, апісвае нью-ёркскае жыццё на мяжы 1970-х гадоў: паходы па выставах і тэатрах, зносіны з такімі мастакамі, як Пол Іос і Джас. У дзённіках Сантаг разважае аб сучасным мастацтве і кэмпе, пасля гэтыя нататкі складуць аснову зборнікаў артыкулаў «Супраць інтэрпрэтацыі» (1966) і «Узоры безагляднай волі» (1969). Яна працягвае ўпарта складаць спісы кніг і фільмаў, захапляецца фатаграфіяй, сувязь якой з жывапісам і кіно спрабуе вызначыць у эсэ "Аб фатаграфіі" (1977). У гэтыя гады Сантаг шмат падарожнічае па Еўропе і наведвае Марока, дзе тады жылі амерыканскія экспатрыянты. Не чужыя ёй і палітычныя пытанні - яна шмат піша пра вайну ў В'етнаме і нават адпраўляецца туды ў складзе групы антываенных актывістаў.