Гэтаму дзённіку больш за шэсцьдзесят гадоў. Ён незвычайны, магчыма, нават унікальны, таму што яго вялі адразу тры аўтары - маладыя скульптары Уладзімір Лемпарт, Вадзім Сідур і Мікалай Сіліс, якія працавалі разам. Апісваныя падзеі адбываюцца галоўнай выявай у майстэрні на працягу аднаго года – з восені 1960-го па восень 1961-го. Час, які атрымаў звонкае імя «адлігі», калі складалася новая, лёгкая, поўная аптымізму духоўная атмасфера. Галоўныя героі - самі аўтары, а таксама іх сябры і знаёмыя. Сярод іх: А. Ваксберг, К. Ваншанкін, В. Дудзінцаў, Я. Еўтушэнка, Ю. Коваль, Л. Копелеў, А. Мітта, Э. Невядомы, Б. Акуджава, І. Савіна, Г. Сапгір, Я. Сегель, Б. Слуцкі і многія іншыя людзі, якія пакінулі след у гісторыі расійскай. У дзённіку шмат расказваецца аб канкрэтных падзеях у культурным жыцці: мастацкіх выставах, убачаных кінафільмах, канцэртах і да т.п. Адначасова на старонках дзённіка мы знаходзім паўсядзённую хроніку -аповяды аб працы, аб звычайных бытавых праблемах, бясконцых любоўных прыгодах, шумных застоллях. Усё разам - лад жыцця маладой багемы і сам час, які ажывае намаганнямі аўтараў.

«Што б мы ні пісалі, мы малюем свой партрэт, - адзначыў адзін з аўтараў Уладзімір Лемпарт. - У гэтым і фокус гэтага дзённіка ўтрох. Кожны запіс - аўтапартрэт, напісаны даволі дакладна». Аўтапартрэт, зроблены ў эпоху і на фоне "адлігі".

Да напісанага аўтары ставіліся як да мастацкага твора: гэта не «пратакольны набор» імёнаў, спраў і падзей, а скончаная кніга са сваёй, багатай на нечаканыя павароты, захапляльнай фабулай. Для гісторыкаў культуры і ўвогуле для ўсіх, хто будзе чытаць гэты дзённік, ён стане вельмі карыснай крыніцай па гісторыі “адлігі” і па гісторыі мастацтва.