У зборнік увайшлі дзесяць эсэ аўстрыйскага архітэктара Адольфа Лооса (1870–1933), напісаныя з 1898 па 1931 год. Яркі публіцыст, востры на мову крытык мадэрных тэндэнцый у мастацтве, Лоос быў не толькі тэарэтыкам архітэктуры, але і практыкам. Сапраўдныя тэксты прысвечаныя як працам яго калег - Ота Вагнера, Ёзэфа Хофмана, - так і ўласным праектам - знакамітаму «Дому без броваў» на плошчы Міхаэлерплац у Вене. Спрабуючы адказаць на пытанне «як жыць сучасна?», аўтар разважае аб рамеснай і прамысловай працы, аб межах творчай свабоды архітэктара і мастака, аб вонкавым абліччы і функцыянальнасці будынкаў. Гэтыя дзёрзкія і прамалінейныя разважанні, якія апярэдзілі свой час, не толькі ўяўляюць сістэму поглядаў самога Лооса, але і дакументуе гісторыю архітэктурных пераўтварэнняў першай трэці ХХ стагоддзя.