У напісаным незадоўга да смерці артыкуле «Асоба і святое» Сімона Вейль з уласцівай яе этычнай думцы бескампраміснай паслядоўнасцю шукае ў чалавеку каштоўнасці, сапраўды святыя для грамадства і дзяржавы, і прыходзіць да парадаксальнай высновы, што гэта не асоба, а безасабовае; не натуральнае права, а дзіцячае чаканне дабра; не здольнасці і здольнасці, а пакорлівая надзея на праўду і прыгажосць; не самарэалізацыя, а бязмоўны крык няшчасьця; не імкненне да свабоды, а прага звышнатуральнага дабра.