Фінская пісьменніца. Піша на шведскай мове. І зусім нечакана гучыць па-руску...
Ёсць пра што падумаць! Да таго ж вершы Стэлы Парланд - гэта свайго роду слоўная эквілібрыстыка, у якой часам важней "як", чым "што". Часам узнікае сапраўдны вершаваны сюжэт, а часам сюжэтам становіцца які-небудзь выява, дэталь, графіка (напрыклад, верш "У Вавілоне" - яго трэба чытаць знізу ўгару), - ці ж проста гук, рыфма. Таму ў кнізе нямала вершаў "гукавых", "лічалачных", але гэта лічылкі асаблівага роду: над імі варта задумацца. Бо чытанне можа стаць не менш цікавай гульнёй, чым звычайныя забаўкі дома ці на вуліцы.
А паглядзіце, якімі дзіўнымі героямі напоўнена кніжка! Тут і фрекен Баклажанка, якая спрабуе ўцячы са сваёй градкі, і старыя са бабулькамі, не толькі "чалавечыя", але і "мурашыныя", і ўсе гэтыя дзіўныя жывёлы і казуркі, і дапякаюць усім "хмуракраты" (словечка, якое паэтка прыдумала для бюракратаў), і дамарослы вымаўляецца, чым тое, што яно азначае, і дзівак Кількестрэм, які вырашыў паліваць малочныя зубы, каб яны хутчэй раслі, і героі, якія прабраліся да нас з іншых літаратурных твораў... Цікава разыграць незвычайную гісторыю пра Рамэа і Джульету або пагутарыць з самым папулярным героем гэтай кнігі толькі напісаны і вымаўлены на італьянскі лад, - падушыце, як Стэла Парланд кахае Італію?)...
Увогуле - чытанне на любы густ! Тым больш, што гэтае чытанне дапаўняюць выдатныя ілюстрацыі Лінды Бондэстам, якія апускаюць нас то ў чорны колер, то ў чырвоны - сапраўды гэтак жа, як вершы, гэтыя "строфы-катастрофы", апускаюць нас то ў свет начных ценяў і калыханак песень, то ў шум і гоман яркага дня