У эсэ «Пра фатаграфію» вядомы нямецкі тэарэтык медыя Вілем Флюсер (1920–1991) задаецца пытаннем, ці магчымая свабода чалавека ва ўмовах інфармацыйнага грамадства, у свеце, дзе пануюць апараты, а нашы думкі, пачуцці, жаданні і дзеянні рабатызуюцца. Намер фатографа апыняецца ўпісаным у строга абмежаваны калідор праграмы камеры - чорнай скрыні, які сімулюе мысленне, - так чалавек і апарат зліваюцца ў адзінае цэлае. Па думцы Флюсера, філасофія фатаграфіі становіцца зыходнай кропкай для любога разважанні аб сучасным і надыходзячым быцці чалавека; яна заклікана адкрыць прастору для свабоды мастака - свабоды гуляць супраць апарата.
У сапраўдным выданні эсэ дапоўнена пасляслоўем філосафа і культуролага Віталя Курэннага.