Перасягнуўшы «за» фізіку, шаноўная метафізічная традыцыя філасофіі працягнула сілкавацца ад сваёй прыроднай асновы, рэгулярна звяртаючыся да раслінных метафар і алегорыяў, але пакідаючы іх на перыферыі сваёй увагі і тым самым «абясцэньваючы, інструменталізуючы і робячы банальным» само жыццё. Майкл Мардэр вырашаецца на дэканструкцыю гэтай амаль несвядомай звычкі філосафаў ад Антычнасці да сучаснасці, выяўляючы ўтоеную ў цені магістральнай думкі раслінную філасофію, якая ў літаральным сэнсе прарастае ў працах дванаццаці знакамітых філосафаў ад Платона да Люс Ірыгарэй. Пальма Майманіда, вінаград Гегеля, сланечнікі Дэрыда і іншыя «расліны філосафаў» паказваюць сябе не проста «засушаным у кнігах» гербарыем, сентыментальным дадаткам, але важным аспектам нават тых філасофскіх сістэм, чый шлях да інтэлектуальных і духоўных высей ляжаў праз экацыд.