Калі я быў прыкладна такім, як на гэтай фатаграфіі, у мяне ўжо была любімая кніжка - дзіцячыя вершы Уладзіміра Маякоўскага:
"Гэта кніжачка мая пра мора і пра маяк...". Усе старонкі я размаляваў каляровымі алоўкамі - не толькі таму, што любіў маляваць: па тых, пасляваенных, гадах кніжка была выдадзена сціпла, з чорна-белымі карцінкамі, а мне хацелася сонца, мора, святла, "каляровага" гуку, якім перапоўнены вершы. І яшчэ мне хацелася, каб літары ў кнізе былі вялікімі - такімі, як на тэатральных тумбах, якія сталі маёй першай азбукай. Мама сыходзіла ў краму за прадуктамі, а мяне пакідала каля такой тумбы, і пакуль яна стаяла ў чэргах, я вадзіў пальцам па налепленых афішах і вучыўся чытаць. І вось, калі я пачаў пісаць для дзяцей, гэтыя раннія ўспаміны аказаліся вельмі важнымі. Я зразумеў, што ў дзіцячых вершах не абысціся без каляровых гукаў і вялікіх літар. І зараз я стараюся, каб у кожнай маёй новай кніжцы яны сустракаліся як мага часцей. Уласна, аб гэтым - і ў той кнізе, якую вы трымаеце ў руках.