Італьянскі літаратар Франка Армініа жыве ў маленькім мястэчку Бізачча, размешчаным у гарыстай мясцовасці за паўсотні кіламетраў на ўсход ад Неапаля. Яго фірменны стыль - кароткая рытмізаваная проза, якая размясцілася дзесьці паміж паэзіяй і афарызмам, - ужо знаёмы рускаму чытачу па кнізе «Паштоўкі з таго свету» (2010). Зборнік «Малыя святасці» ён прысвячае простым і непрыкметным дробязям жыцця: які прабіваецца скрозь друз парастку, фотакартцы сына на грудзях у маці, які заснуў за часопісным столікам бацьку, малому ветру дыхання і цішыні паміж пальцаў ног. Сто пяцьдзесят мікратэкстаў у тры-чатыры радкі паўтараюць адзін аднаму рытуальным зачынам - "святы, свята, святы" - і ператвараюцца ў мантру. Для Армініё свята ўсё, што неўсвядомлена выклікае ў чалавека трапяткое суперажыванне.