Яўген Шварц пісаў казкі, якія былі значна рэалістычней савецкіх раманаў. У «Цені» і асабліва ў «Драконе» ён па-прароцку раскрыў прыроду рабства, таго, што крыху пазней будзе названа «банальнасцю зла», — паўсядзённую звычку жыць побач з тыранам. У эпоху разрываў і страт ён вяртаў людзям страчанасць, сяброўства, каханне, надзею і казаў пра іх так, што рабілася лягчэй дыхаць. У сваіх п'есах Шварц смяяўся над да смерці перапалоханымі сучаснікамі і ў той жа час шкадаваў іх, аплакваючы іх душы.

Кім ён быў на самой справе? Насмешнікам ці мудрацом пад маскай блазна, які, пераварочваючы паўсядзённыя словы і сэнсы, бачыў свет ясней за ўсіх. Шварц належыць да тых нешматлікіх мастакоў, хто здолеў пранесці праз змрок свайго часу ўнутранае святло - і падарыць людзям надзею на вылячэнне.