Сучасная палітычная філасофія і сацыяльныя навукі шмат у чым сфарміраваны вакол тэматыкі адчужэння, дэгуманізацыі грамадскіх адносін і страты свабоды ў ходзе мадэрнізацыі. Выдатныя мысляры ХХ стагоддзя крытыкавалі бюракратыю як асноўную прычыну гэтай трансфармацыі ў момант, калі бюракратыя стала незаменным інструментам клопату сацыяльнай дзяржавы аб масавым чалавеку і тыповай з'явай у бізнэсе. Што ж такое бюракратыя - трыумф рацыянальнага парадку па Максе Вэберы або жах ірацыянальнага самавольства па Францы Кафке? Ці маглі чыноўнікі ў Гейдэльбергу так моцна адрознівацца ад чыноўнікаў у Празе? Як у многіх іншых пытаннях пераносу сацыяльных і кіраўнічых тэхналогій, ці не ідзе часта гаворка аб карга-кульце? Ці гратэскавая выява бюракратыі Кафкі адлюстроўвае яе істота і ў Бардо, і ў Мюнхене, і ў Празе, і ў Маскве, і ў Бамбеі? Нарэшце, ці можна перамагчы карупцыю і палепшыць бюракратыю, ці яны заўсёды будуць несці небяспеку? Адказ на ўсе гэтыя пытанні - так. Каб улавіць супярэчлівую прыроду паняцця і феномену, аўтар вылучае паўднёвы і паўночны полюса спектру сучасных бюракратычных арганізацый і апісвае іх гістарычную дынаміку, уключаючы прагноз аб будучыні бюракратыі ў эпоху Маска і ІІ.