Іван Аксёнаў (1884-1935) - адна з яркіх фігур рускага авангарда. Тонкі крытык, эрудыт, перакладчык, ён аўтар першай у свеце манаграфіі пра Пікасо (1917), шэрагу даследаванняў аб тэатры эпохі Шэкспіра, паплечнік Меерхольда, настаўнік Эйзенштэйна (і яго першы біёграф). Разам з тым Аксёнаў быў і драматургам, і празаікам, і паэтам: яго вершатворчасць уражвае сваёй арыгінальнасцю, хоць сучаснікі надавалі яму мала ўвагі; пры гэтым ён каля двух гадоў узначальваў Саюз паэтаў. Пасля кнігі вершаў "Непаважлівыя падставы" (1916), якая выйшла пад маркай футурыстычнай "Цэнтрыфугі", яму ўдалося выдаць толькі некалькі асобных вершаў. Рукапіс другой кнігі вершаў «Эйфелея» (1916–1918), якая змяшчае 30 ад Эйфелевай вежы, амаль сто гадоў заставалася ў архівах. Праект трэцяй кнігі вершаў "Оды і танцы" (пачатак 1920-х) не быў ажыццёўлены. Сапраўдная публікацыя – першае навуковае выданне паэзіі Аксёнава. Усе тэксты суправаджаюцца падрабязным каментаром. Пры гэтым цэлы шэраг тэкстаў і дакументаў упершыню ўводзяцца ў абарот, а рэдкае выданне «Оды Выбаргскаму раёну» (1920), аформленае мастаком Георгіем Ячэіставым і захаванае ў сямейным архіве, прайграваецца факсімільна. Візуальны шэраг налічвае 100 рэдкіх ілюстрацый, у т. л. з калекцыі Кастакі (Музей сучаснага мастацтва ў Салоніках) і прыватных архіваў.