Новая кніга Вальфрама Айленбергера "Дух сучаснасці" (2024) прысвечана інтэлектуальным пошукам бурнай пасляваеннай эпохі. На змену глабальным узрушэнням 1930–1940-х, калі старыя ідэалы, здавалася, былі канчаткова аддадзены забыццю, прыйшоў нестабільны час перамен, якое стала прасвяднай глебай для развіцця новых некласічных вучэнняў. У фокусе ўвагі Айленбергера — чатыры лёсы, якія паўплывалі на станаўленне сучаснай філасофіі, навукі і культуры: Тэадор Адорна, Сьюзен Сантаг, Мішэль Фуко і Пол Фейерабенд. Кожны з іх распрацоўвае ўласны крытычны праект - "Негатыўная дыялектыка", "Супраць метаду", крытыка ўлады, гвалту, дыскурсу, рацыянальнасці. Разам са сваімі героямі аўтар адпраўляецца ў захапляльную прыгоду, маршрут якой пралягае праз Франкфурт, Берклі, Нью-Ёрк, Вену, Гарвард і завяршаецца смерцю Фуко ў Парыжы. На гэтым шляху сустракаюцца і іншыя яркія мысляры эпохі - Вальтэр Беньямін, Карл Попер, Юрген Хабермас, Герберт Маркузе. Так, разважаючы над з'явамі і ідэямі мінулага, апускаючыся ў абмеркаванні травеньскіх падзей 1968 гады, войны ў В'етнаме і кэмпа ў мастацтве, Айленбергер жадае наблізіцца да разумення нашага сучаснасці, убачыць, як зараджаўся дух сучаснасці.