«У сваіх знакамітых кнігах «Персеполіс» і «Вышыўкі» Маржан Сатрапі з унікальнай займальнасцю і сілай перадала падзеі свайго жыцця і эпохі. Цяпер яна звяртае той жа праніклівы погляд і чуйны слых да душэўнай гісторыі свайго стрыечнага дзеда — славутага іранскага музыканта, які аддаў сваё жыццё музыцы і каханню.

Мы знаходзімся ў Тэгеране ў 1958 годзе, і Насэр Алі Хан, адзін з самых шанаваных іранскіх выканаўцаў на тары, выяўляе, што яго любімы інструмент непапраўна пашкоджаны. Хоць ён і спрабуе, яму не ўдаецца знайсці інструмент, які мог бы яго замяніць, — інструмент, гук якога гаварыў бы з ім з той жа сілай і страсцю, з якой яго музыка гаворыць з іншымі.