Нягледзячы на крылатую фразу Жоржа Дантона «Радзіму нельга ўнесці з сабой на падэшвах ботаў», рускія эмігранты «першай хвалі» (1918–1940) здолелі стварыць за мяжой «іншую Расію». Розныя аспекты яе палітычнага і сацыяльнага жыцця разглядаюцца ў кнізе вядомага спецыяліста па гісторыі рускай эміграцыі Олега Будніцкага.

Адзін з сюжэтаў кнігі — лёс «рускіх грошай» за мяжой: апошняй часткі так званага золата Калчака, фінансаў імператарскай сям'і, Петроградскай пазыковай (сярэбранай) казны, якая апынулася ў руках генерала П. Н. Врангеля і стала крыніцай фінансавання яго арміі.

У іншым раздзеле аўтар разглядае пошукі эмігрантамі спосабаў пераадолення бальшавізму — ад спадзяванняў на яго эвалюцыю або разлажэнне знутры да ідэй пераходу да тэрору. Найбольш аб'ёмная частка тома прысвечана гісторыі эміграцыі ў перыяд Другой сусветнай вайны, калі адны вызнавалі прынцып «супраць бальшавікоў хоць з чортам», нават калі яго завуць Адольф Гітлер, а іншыя паверылі ў перараджэнне савецкай улады і спрабавалі з ёй прымірыцца.

У зборнік увайшлі таксама партрэты вядомых дзеячаў эміграцыі — дыпламатаў, адвакатаў, прадпрымальнікаў, пісьменнікаў. Уключаныя ў кнігу даследаванні заснаваны пераважна на матэрыялах замежных архіваў. Олег Будніцкі — прафесар факультэта гуманітарных навук, дырэктар Інстытута савецкай і постсавецкай гісторыі НІУ ВШЭ.