Імя іспанскага пісьменніка Альфонса Матэа-Сагасты пакуль незнаёмае айчыннаму чытачу. Яго раман «Выкрадальнікі чарнілаў» належыць да рэдкай пароды кніг, якія не проста распавядаюць гісторыю, але і пранікаюць у саму тканіну літаратурнага працэсу. Перад вамі тэкст, які ператварае летапіс славеснасці з чарады імёнаў і дат у прастору рызыкі і кровапраліцця.

Дзеянне разгортваецца ў Іспаніі XVII стагоддзі, калі Сервантэс ужо напісаў першы том «Дон Кіхота», але яшчэ не напісаў другі. Менавіта гэтыя дзве падзеі акрэсліваюць бездань, у якую правальваюцца героі.
«Выкрадальнікі чарнілаў» — кніжная ўтопія, літаратура тут з'яўляецца найважнейшай сферай чалавечай дзейнасці: выдавецтва зрастаецца з ігральным домам; паэтычныя акадэміі засядаюць у карчмах; зубны боль заглушаюць вершамі. Тут усё - ад вышэйшых арыстакратаў да п'яніц і бандытаў - спрачаюцца аб славеснасці. Апошнія робяць гэта з тым жа запалам, з якой гатовыя забіць, а часам - па адных і тых жа прычынах. Дзіўна: у абсалютна беднай Іспаніі літаратура становіцца канкурэнтным асяроддзем, поўным фальшывак. І вось з'яўляецца другі том "Дон Кіхота", напісаны не Сервантэсам. Падробка! Зрэшты, ці можа выдумка быць кантрафактнай?
Хто яго напісаў? Хто адважыўся? Каму такое пад сілу? Вось ключавая загадка, вакол якой разгортваецца гэты, па сутнасці, дэтэктыў. Але характэрней усяго, што круг падазраваных - усё святло іспанскага пісьменства яе залатога стагоддзя.