У 1926 годзе Уладзімір Маякоўскі распачаў адну з апошніх сваіх радыкальных эскапад - аддаў у друк верш "Гутарка з фінінспектарам аб паэзіі". Гэта не толькі гімн паэтычнаму мастацтву, і не толькі з'едлівая насмешка паэта з бюракратыі. У гэтым творы дэманструюцца ў тым ліку рэчы вельмі "далікатнай" уласцівасці - пазначаны ўзровень пісьменніцкіх даходаў, зусім недаступны для любога радавога грамадзяніна СССР. Верш быў выдадзены ў выглядзе асобнай кніжкі, у афармленні Аляксандра Родчанкі, а затым надрукаваны ў часопісе "Новы свет". Пасля многія радкі сталі крылатымі. «Гутарка з фінінспектарам аб паэзіі» - гэта адначасова літаратурны маніфест, сацыяльна-палітычная дэкларацыя, падабенства фінансавай справаздачы, скандальны жэст, а таксама інвектыва ў адрас безаблічнага чыноўніка - артыкуляваная з непрыкрытым сарказмам і шаленствам, якое ледзь хаваецца. Спроба цягацца з левіяфанам збянтэжыла паэта - падатак яму не толькі не знізілі, а павялічылі амаль у 5 разоў (!), паставіўшы на грань фінансавага банкруцтва ...

У сапраўдным выданні эпатажны маніфест Маякоўскага ўпершыню падрабязна каментуецца і прайграваецца факсімільна; дэталёва прааналізаваны перыпетыі барацьбы паэта з фінансавым ведамствам, публікуюцца ўнікальныя фінансавыя дакументы з фондаў Дзяржаўнага музея В. В. Маякоўскага (уключаючы падатковыя дэкларацыі і невядомыя лісты-заявы паэта), а таксама сабраны карыкатуры і пародыі на Маякоўскага, звязаныя з тэмай ганарараў.