Гэтая кніга злучае ў сабе дарожныя нататкі ангельскага вандроўцы, журналіста, мастацтвазнаўцы і пісьменніка Роберта Байрана (1905–1941) пра Расію, Індыю і Тыбеце — трох краінах, якія ў пачатку 1930-х гадоў знаходзіліся на мяжы значных змен у грамадстве і культуры. Прыехаўшы ў Савецкі саюз да моманту пачатку сталінскіх рэпрэсій, Байран пагрузіўся ў вывучэнне старажытнарускага жывапісу, але яшчэ паспеў пагутарыць з творцамі авангарда, у прыватнасці Шчусевым і Грынбергам. З краіны, якая ўяўляе сабой апафеоз прамысловай рэвалюцыі, праз ахопленую беспарадкамі Індыю ён адправіўся ў даіндустрыяльны Тыбет, дзе Далай-лама хаваўся ў палацы і перасоўваўся выключна ў паланкіне. Байран распачаў сваё падарожжа з мэтай знайсці альтэрнатыўныя Захаду мадэлі арганізацыі жыцця грамадства, а таксама даведацца, "з каго і чаго складаецца гэты свет", і ў выніку яно вылілася ў сумленнае, гарачае і візіянерскае апавяданне відавочцы аб антаганізме дзвюх вялікіх культур і гучных гістарычных узрушэннях першай паловы XX стагоддзя.