У кнізе Томаса Маха “Метафары смерці. Аб логіцы трансцэндэнтнага досведу» (1987) адно з вечных пытанняў аб «апошніх рэчах» чалавечага жыцця - пытанне памірання і смерці - змешчаны ў густую сетку метафарычных зразуменняў сітуацыі небыцця. Філасофскі, сацыяльны, медыцынскі, канфесійны, этнаграфічны, эзатэрычны дыскурсы, якія то пераплятаюцца, то ўступаюць адзін з адным у непераадольныя супярэчнасці, акрэсліваюць найшырэйшае поле разважанняў аб факце, сэнсе або бязглуздзіцы смерці, аб самой магчымасці казаць аб неспасціжным.