"Я заўсёды хацеў пісаць. Падспудна. Асабліва не спадзяючыся, што з гэтага выйдзе нешта талковае. Але стала атрымлівацца. Спачатку графаманскія артыкулы. Потым лепш. З'явіўся ўласны стыль. Я заўсёды любіў гэты стан "прыходу", калі нібы сядзіш за ткацкім станком і фармуеш са сваіх думак цікавыя.

Неўзаметку для сябе я стаў калумністам глянцавых часопісаў, блогерам партала маркетынгавай супольнасці. Гэта было тлустае і бесклапотнае час з 2008 па 2018 год. Аслепленыя кансьюмерызмам і заганамі, мы не заўважалі, што насамрэч адбываецца ў нашай краіне. Было вельмі зручна жыць у цэнтры Мінска, тусіць на Кастрычніцкай і не звяртаць увагі на тое, што адбываецца ў засценках КДБ усяго за некалькі сотняў метраў ад цябе.

Хвала нябёсам, мы празерылі! Цяпер я ў бяспецы. І калі ў мяне пытаюцца, навошта я вырашыўся на напісанне дзённіка ці не мазахіст я, калі гатовы зноў апускацца ў гэтыя перажыванні, у мяне толькі адзін адказ: мы павінны засведчыць усе злачынствы пасля выбараў 2020 года. Калі б да 2020-га гэта рабілася своечасова, то, цалкам верагодна, атрымалася б пазбегнуць такога ўзроўню гвалту, пакалечаных лёсаў і горкіх слёз.” (Аляксандр Дземідовіч)